niedziela, 30 kwietnia 2017

Rozdział 8

Lokalizacja: Obóz Herosów
     Aaron spojrzał na spanikowaną Heather, stojącą bez ruchu. Złapał ją za rękę, ale ta nawet na niego nie spojrzała. Wpatrywała się ciągle w jedno i to samo miejsce, jakby to coś miało pomóc. 
     Za sosną unosił się huragan. Nie przemieszczał się, stał w miejscu. Ani Heather, ani Aaron nie dziwili się temu – dzieci Zeusa mogły wywoływać huragany. Ajakos w jakiś sposób ujarzmił go. Wydawał się chełpić tym, unosząc się kilka metrów nad powierzchnią ziemi. Na początku wiatr był delikatny, lecz gdy mężczyzna pojawił się, wzmógł się.
     — Idź po Pana D., Heather! Szybko! — krzyknął Aaron. Żałował, że nie wziął ze sobą miecza. Ajakos w każdej chwili mógł przekroczyć granicę Obozu. 
     Dziewczyna zawahała się. Nie była w stanie myśleć racjonalnie. Ostatecznie odwróciła się i pobiegła do Wielkiego Domu.

Lokalizacja: Olimp
     — Nie możesz, Zeusie! — krzyknęła Hera.
     — Nasze dzieci zginą, jeśli czegoś nie zrobimy — odpowiedział spokojnie Posejdon.
     Dwunastu bogów skłębiło się w sali tronowej. Część z nich chodziło nerwowo po pomieszczeniu, inni spokojnie stali. Jedynie Pan Niebios siedział na swym tronie, uważnie przysłuchując się reszcie bogów, a jednocześnie próbując podjąć właściwą decyzję.
     Ares przewrócił oczami.
     — Nic im się nie stanie, jak sobie powalczą.
     — Umrą zanim zaczną walczyć — zwróciła uwagę Atena. — A jeśli herosi umrą, nie będzie kto miał bronić Olimpu, gdyby ktoś próbował nas zaatakować.
     — Sam ustanowiłeś zakaz widywania się z dziećmi, Zeusie! — przypomniała Hera.
     — Walka z Ajakosem nie będzie przyjemnością — powiedział Pan Niebios. 
     — Dionizos jest w Obozie. Dzieciakom nic nie będzie — mruknął Ares.
     — Nie stawiałbym wszystkiego na Dionizosa. Nie wiadomo, jak ciężko będzie ujarzmić Ajakosa — wtrącił się Hermes.
     — Głosujmy — rozkazał Zeus, zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć. — Kto jest za?

Lokalizacja: Obóz Herosów
     Heather wpadła do Wielkiego Domu, nie dbając o pukanie.
     — Panie D.! — zawołała. Nie chciała zwiedzać domu boga, a więc nie ruszała się z progu. — Panie D.! 
     — Idę, idę! — wymamrotał bóg, wchodząc do pomieszczenia w którym stała Heather. — Pali się czy co?
     — Ajakos zaatakował Obóz — wyszeptała. 

     Aaron stał na wprost Ajakosa, czując strach. Mężczyzna wyglądał groźnie, a on nie miał nawet czym się bronić. Zresztą, ostatnio syn Pana Niebios szybko zabrał im bronie. Tym razem mogło być tak samo. 
     Ajakos ruszył do przodu, a huragan zaraz za nim. 
     — Szybciej, Heather — szepnął Aaron. 
     — Odsuń się, jeśli nie chcesz ucierpieć — warknął Ajakos.
     Aaron wiedział, że nie ma żadnych szans z Ajakosem. Rozsądnie byłoby odsunąć się, jednak gdyby zaprzeczył, być może zyskałby kilka dodatkowych sekund... Postanowił zaryzykować.
     — Zapomnij.
     — Zabij go, Heather — powiedział nagle Ajakos głosem przesiąkniętym złośliwością i nienawiścią. — Zrób to samo, co z innymi. Zabij go. Pokaż jemu, pokaż Zeusowi, do czego jesteś zdolna.
     Aaron odwrócił się. Heather stała zaraz za nim, wraz ze zdziwionym Dionizosem.

     — Coś się dzieje przy wejściu do Obozu — zawołała Thalia do Percy'ego, Annabeth i Grovera. Huragan był dobrze widoczny.
     — Myślisz, że to Heather wkurzyła się na Aarona i chce go wynieść z daleka od niej? — zapytał żartobliwie Grover.
     — To nie Heather — głos Annabeth zdradzał zmartwienie. — To Ajakos.
     
     — O czym on mówi, Heather?! — zawołał Aaron. 
     Dziewczyna pokręciła głową na znak, że nie wie. Strach sprawiał, iż nie mogła nic powiedzieć. W gardle miała gulę, która nie chciała zniknąć.
     — No dalej, Heather. Jeśli się postarasz, z pewnością przypomnisz sobie, jak mordowałaś tych ludzi. Te pioruny, one należały do ciebie, każdy jeden.
     Większość tego, co pamiętała, przysłoniły inne wspomnienia, tak jak po zastrzyku. Na kilku z nich dobrze bawiła się z matką. Na jeszcze innych była dzieckiem i Zeus niósł ją na rękach, albo bawił się z nią zabawkami. A na kolejnych Ajakos podżegał ją do zabijania ludzi, z dobrym skutkiem.
     Heather miała problem ze złapaniem oddechu. Jej mina wyrażała większość uczuć, które kłębiły się w niej, głównie strach, niepokój i nienawiść do samej siebie. Co ona najlepszego zrobiła?! Jak mogła zabić tych wszystkich ludzi?! To były tylko żywe istoty, nikomu nie wadzące, często miłe dla niej, jak ten nauczyciel z jednej ze szkół, a ona pozbawiała ich życia... Sprawiła, że rodziny które mieli, cierpiały... Co z nią było nie tak?! Dlaczego to zrobiła?! Jak okropnym człowiekiem była, że zabijała innych?! Ile ludzi straciło przez nią życie?!
     Uniosła drżącą rękę i zakryła nią buzię. Po jej policzkach lały się łzy. Strach i obrzydzenie samą sobą zawładnęły nią, nie dopuszczając żadnych innych uczuć. 
     — Heather! — Siedemnastolatka usłyszała głos Thalii. Szybko wyłapała ją wzrokiem. Zaraz za nią biegła reszta przyjaciół.
     — Nie podchodź! — wrzasnęła.
     Wszyscy posłusznie zatrzymali się. 
     — Zabij go. Jedno morderstwo więcej nie zrobi ci różnicy – powiedział Ajakos.
     — Uspokój się, Heather! On chce żebyś straciła nad sobą kontrolę i wypuściła pioruny! — zawołał Aaron.
     — Dosyć tego — mruknął Dionizos.
     Znikąd wyrosła winorośl, zaraz pod Ajakosem. Zaczęła piąć się w górę, ale syn Zeusa nie dopuścił do tego, żeby winorośl oplotła go. W Dionizosa uderzył piorun. Bóg upadł na ziemię, nieprzytomny, a Heather zapiszczała. Czuła, że to koniec. I należało jej się za to wszystko, co zrobiła, za to że zamordowała tyle osób. 
     Przed wciąż płaczącą dziewczyną pojawił się Zeus. Nawet nie spojrzał na córki, wpatrzony w syna. W jednej chwili przybrał pięciometrową postać. Heather zauważyła, że w ręce trzyma piorun piorunów. Bezwiednie cofnęła się.
     — Popełniłeś głupstwo, Ajakosie, atakując Obóz — powiedział chłodno Pan Niebios.
     — Nie sprawisz, że zacznę tego żałować. 
     — Walcz ze mną, zamiast z dziećmi. 
     — Boli cię to, że twoja córka to morderczyni.
     — Zostaw ją w spokoju i odejdź stąd, póki możesz.
     — Niedoczekanie — warknął Ajakos, ale posłusznie zniknął, poprzez teleportację, a wraz z nim huragan. 
     Zeus przybrał prawie dwumetrową formę i rozglądnął się po twarzach obozowiczów. Zebrało się sporo gapiów. Stali daleko od miejsca wydarzeń, z szeroko otwartymi oczami. Wciąż roztrzęsiona Heather zauważyła to i zaczęła zastanawiać się, czy herosów zdziwiło pojawienie się Pana Niebios, czy może Ajakos ze swoim huraganem. 
     — Wracać do łóżek — rozkazał Zeus.
     Obozowicze posłusznie ruszyli do domków. Jedynymi herosami, którzy zostali, byli Heather, Aaron, Annabeth, Grover, Thalia i Percy. 
     — Wy też wracajcie — powiedział Zeus.
     Podczas gdy wszyscy ruszyli do swoich domków, Heather jako jedyna nie ruszyła się z miejsca. Thalia zrobiła kilka kroków w stronę siostry, aby ją zabrać, ale ta ją powstrzymała.
     — Nie zbliżaj się do mnie — rozkazała Heather.
     Thalia zdziwiła się, ale nie dopytywała. Poszła w stronę domku Zeusa, zostawiając siostrę samą z ojcem.
     — Ciebie też to się tyczyło, Heather — powiedział ostro Pan Niebios.
     — Mam po dwa wspomnienia z tego samego okresu czasu. Jedne są prawdziwe, a drugie spowodowane tym, że zastąpiłeś mi wspomnienia fałszywymi, tak?
     Zeus zastanowił się, czy by nie zignorować nastolatki.
     — Tak. Wracaj do łóżka.
     Odwrócił się od najmłodszej córki.
     — A więc to prawda — zawołała łamiącym się głosem. – Jestem morderczynią.
     Zeus odwrócił głowę i podszedł bliżej dziewczyny.
     — Nie ty powinnaś się winić, a Ajakos. Nie panowałaś nad sobą.
     — Dlaczego ukrywałeś to fałszywymi wspomnieniami?
     — Jak myślisz, otwarta trzylatka kryłaby się z tym? A jak zareagowaliby ludzie na wieść, że kogoś zabiłaś? Nie czekaliby na wyjaśnienia. A potem, kiedy już dorosłaś na tyle, żeby milczeć... — Zeus zrobił trzysekundową pauzę. — Popatrz na siebie, córko. Jesteś roztrzęsiona i winisz siebie za śmierć tych ludzi. Nie było to potrzebne. Wróć do domku, Heather, i połóż się spać. Musisz ochłonąć.
     Dziewczyna kiwnęła głową i ruszyła do domku Zeusa. Rozmowa z ojcem nie sprawiła, że poczuła się lepiej, ale przynajmniej pozwoliło jej to zrozumieć parę rzeczy.
* * *
Jeeej, w końcu wróciłam <3 Wybaczcie za tak długą przerwę, w szkole mam piekło z nadmiaru sprawdzianów, kartkówek i odpowiedzi, a na dodatek co drugie zdanie nauczycieli to "to jest ważne, to na 100% będzie na maturze!"... Także no nie wykluczone, że dopiero w czerwcu następny rozdział.

niedziela, 5 marca 2017

Rozdział 7

     — Padam z nóg — wysapała Heather, mając nadzieję, że Annabeth nie rozkaże powrócić jej do treningu.  
     — To co? Jeszcze jedna runda?
     Heather jęknęła. To nie było coś, co chciała usłyszeć.
     — Nie. Skończmy już na dzisiaj. Musimy przygotować się na imprezę.
     Annabeth uśmiechnęła się.
     — Idziesz na nią z Aaronem?
     Heather mimowolnie zaczerwieniła się. Ostatnio spędzała z nim sporo czasu, więcej niż z pozostałymi. Codziennie miała jeden trening ze strzelania z łuku z Thalią i trzy treningi na miecze – jeden z Percy’m, drugi z Aaronem i trzeci z Annabeth, z czego drugi trwał najdłużej. Nie mogła ich się doczekać, a kiedy się widzieli, wracała wspomnieniami do pocałunku. Aaron był łagodny w stosunku do niej, choć nie pozwalał jej się obijać. Dużo rozmawiali. Na początku dziewczyna miała obawy, czy w ten sposób nie próbuje jej rozkojarzyć. Po kilku dniach zaczęła w to wątpić. Rozmawiało jej się przyjemnie z mężczyzną, a jej miłość do niego zupełnie odżyła. Nikomu się nie przyznała do tego, nawet Thalii. Milczała nawet o tym, że zaprosił ją na tą imprezę, którą starsi obozowicze zorganizowali nad oceanem, wykorzystując to, że Chejron musiał na kilka dni wyjechać z Obozu. Myślała, że nikt się nie dowie, dopóki Heather i Aaron nie pojawią się na imprezie razem.  Oczywiście zapomniała, że Annabeth to siostra Aarona i są dość blisko siebie.
     — Powiedział ci?
     — To coś złego?
     Heather pokręciła głową, wprawiając tym w ruch włosy spięte w koński ogon.
     — Ani trochę. Mówił ci coś jeszcze o mnie?
     — Na przykład co?
     — Nie wiem.
     — Podoba ci się?
     Heather odwróciła głowę i schyliła się, udając, że wiąże buta, aby nie było widać jak czerwieni się.
     — A co?
     — Podoba ci się! — wykrzyknęła Annabeth, przyciągając tym uwagę obozowiczów.
     Heather szybko podniosła się.
     — Ciszej!
     — Thalia wie?
     — Nie. I nie dowie się.
     Heather ruszyła w stronę domku, zostawiając koleżankę samą. W prawej ręce trzymała miecz, którym trenowała.
     — Co jeśli ty jemu też się podobasz? – zawołała Annabeth.
     — Nic – odkrzyknęła przez ramię Heather. Pocałował ją... To musiało coś znaczyć.
     W domku Zeusa rzuciła na łóżko miecz i zaczęła szukać jakiś ciuchów, w które mogłaby się ubrać na imprezę. Szybko znalazła czarną, obcisłą sukienkę i baleriny do niej. Uznała, że będzie odpowiednia. Spojrzała na zegarek. Dwie godziny dzieliły ją od zobaczenia Aarona. Gdyby się pośpieszyła, zdążyłaby zakręcić loki... Był tylko jeden problem. Nie miała lokówki.
     Do środka weszła Thalia. Heather obróciła się do niej.
     — Masz lokówkę?
     Potrząsnęła głową.
     — Mam za krótkie włosy. Pożycz od kogoś z domku Afrodyty.
     Heather nie odpowiedziała. Wybiegła szybko z domku i poleciała do domku bogini miłości.
   
     Prawie dwie godziny później była już gotowa. Ciemne loki opadały na jej nagie ramiona, a czarna sukienka dobrze podkreślała szczupłą sylwetkę.
     — Wow — powiedziała Thalia na widok siostry, kiedy wyszła z łazienki. Sama była ubrana w czarną bluzkę i tego samego koloru legginsy.
     — Gotowa? — spytała Heather. Czuła podniecenie na samą myśl, że zaraz zobaczy Aarona, pomimo tego, iż widywała go codziennie. No i jeszcze nie widział jej w tej sukience. Była pewna, że spodoba mu się. Jak nie sukienka, to to, jak Heather w niej wyglądała.
     Thalia kiwnęła głową. Ruszyły do drzwi.
     — Oby Pan D. nas nie przyłapał — mruknęła Łowczyni.
     — Bez obaw, ma gdzieś Obóz.
     Kiedy szły nad ocean, spotkały „przypadkowo” Aarona. Uśmiechnął się porozumiewawczo do Heather, a kiedy doszli, zaczęli razem tańczyć. Dziewczyna rzadko kiedy robiła to, ale nie wątpiła, że na parkiecie poradzi sobie. I rzeczywiście wychodziło jej to dobrze. W czasie tańców rozmawiała z Aaronem i musiała przyznać, że czuła się świetnie. Dawno nie bawiła się tak dobrze. Śmiała się tak głośno jak nigdy, a świadomość, że jest przy niej ktoś, kogo kocha, była cudowna.
     — Nic nie mówiłaś o tobie i Aaronie — powiedziała Thalia, kiedy Heather podeszła do niej w przerwie od tańców.
     — A co miałam mówić?
     — To, że jesteście razem.
     Heather spojrzała zdziwiona na siostrę.
     — Nie jesteśmy razem.
     Łowczyni uniosła brwi.
     — Widać jak na siebie patrzycie.
     Heather zaczerwieniła się. Kto jeszcze wiedział, że jest zakochana w Aaronie?! Nie miała ochoty na rozmowę o tym, z nikim. Wolała to zostawić dla siebie.
     — Między nami nic nie ma — powiedziała szybko Heather.
     Thalia wzruszyła ramionami. Ani trochę nie wierzyła siostrze. Heather wiedziała o tym i była wdzięczna, że Łowczyni nie kontynuowała tematu.
     Siedemnastolatka dokończyła pić swój sok. Ledwo odłożyła szklankę na stolik, a podszedł do niej Aaron. Nachylił się do niej.
     — Chodź ze mną — poprosił.
     — Gdzie? — zdziwiła się.
     — Niespodzianka.
     Złapał ją za rękę i zaczął biec. Heather ruszyła za nim, chodź ostatnie na co miała ochotę, to dodatkowy wysiłek po treningach. Zatrzymała się dopiero przed wyjściem z Obozu, stopując tym samym Aarona.
     — Chyba zwariowałeś! — krzyknęła. — Nie wyjdę za teren Obozu! Nie teraz!
     — Tylko na chwilkę. Ajakos nie zdąży zbliżyć się do ciebie.
     — Widziałeś jak szybko się porusza? Może zabić nas w ciągu minuty! Ostatnio nawet nie miałam pojęcia, kiedy zbliżył się do mnie!
     Aaron położył dłonie na policzkach dziewczyny.
     — Heather — zaczął spokojnie — nie pozwolę cię skrzywdzić.
     — Ajakos nie spyta się ciebie o zdanie.
     Upartość Heather zirytowała Aarona. Puścił ją i przewrócił oczami.
     — Czemu mi nie zaufasz?!
     — Tu nie chodzi o zaufanie, Aaron! Ajakos to nieśmiertelny psychol, który chce mnie dorwać dla głupiej zemsty na Zeusie! Nie mam zamiaru...
     Głos ugrzązł dziewczynie w gardle. Wytrzeszczyła oczy, a oddech stał się płytki. Zaczęła drżeć. Strach opanował ją całą. Nie była w stanie poruszyć się.
     — Heather? — W głosie Aarona słychać było strach o nią.
     Widząc brak odpowiedzi, chłopak obrócił się. Odruchowo cofnął się do tyłu. Przerażenie Heather nie było bezpodstawne.

* * *
I jest w końcu! Kolejny pewnie pojawi się niewiele szybciej xd 
Btw zmieniłam nazwę na Artemis xd

sobota, 18 lutego 2017

Informacyjnie

Hej, hej, hej!
Dawno nic nie dodałam, a więc to chyba pora na wytłumaczenie się, szczególnie że przez następne dwa tygodnie pewnie nic się nie pojawi. A więc żyję, chociaż szkoła próbuje to zmienić xd
No to w sumie tyle. Lecę na imprezę, a wam życzę miłego sobotniego wieczora! :)

piątek, 27 stycznia 2017

Retrospekcja: rozdział 3

     Heather podbiegła do mamy, śmiejąc się przy tym. Adelaide sama nie mogła powstrzymać uśmiechu, widząc rozradowaną córkę. Kucnęła, aby zniżyć się do jej poziomu, i otworzyła szeroko ramiona, żeby przytulić dziewczynkę.
     — Jak się bawisz? — zapytała kobieta.
     Heather podała mamie kwiatki zebrane na łące obok placu zabaw. Adelaide podziękowała jej i wzięła rośliny.
     — Super! Tam jest pan, którego kiedyś widziałam! — zawołała córka, wskazując rączką bramę. Adelaide spojrzała w tą stronę i zamarła. Stał tam Ajakos, przyglądając się im.
     Nie wiedziała co zrobić. Nie mogły zostać tutaj całego dnia, Adelaide zdawała sobie sprawę, że za chwilę dziecko będzie głodne, trzeba będzie wrócić do domu, gdzie już będzie Ajakos. Teraz jedyne co mogła zrobić, to czekać na Zeusa. Tylko on mógł powstrzymać swojego syna.
     Dla Adelaide jedna rzecz była niepojęta. Kiedy cztery miesiące temu Ajakos porwał Heather i zmusił do wykorzystania swojej mocy, dzięki czemu dziewczynka zabiła kogoś, Zeus usunął córce pamięć i zastąpił ją fałszywymi wspomnieniami. Nie chciał, aby te traumatyczne przeżycia gnieździły się w jej głowie. Dzięki temu Heather nie powinna pamiętać Ajakosa. A jednak było inaczej...
     — Pomóż, Zeusie — wyszeptała.
     — O kim mówisz, mamusiu? 
     Adelaide odetchnęła głęboko.
     — Nieważne, kochanie. Idź się pobawić w piaskownicy.
     Nie trzeba było dwa razy powtarzać. Dziewczynka natychmiast pobiegła w głąb placu zabaw, pozostawiając zdenerwowaną matkę samą. Kobieta spojrzała na miejsce gdzie stał Ajakos, ale jego już tam nie było. Rozglądnęła się, widząc, że ma teraz szansę uciec, o ile mężczyzna rzeczywiście zniknął. Nigdzie nie był go. Dla pewności chciała rozejrzeć się jeszcze raz. Gdyby Ajakos znowu porwał jej dziecko... Wolała nie sprawdzać, co tym razem zrobi. 
     Poczuła na ramieniu rękę. Szybko odwróciła się, powstrzymując od krzyku strachu. Serce waliło jej jak oszalałe. 
     — Zeus — szepnęła, widząc boga w ludzkiej postaci. — Wystraszyłeś mnie. 
     — Mamy mało czasu. Gdzie jest Heather? 
     — W piaskownicy. Ona poznała Ajakosa, Zeusie. Jak to możliwe? Miała mieć fałszywe wspomnienia.
     — Potem się zastanowimy nad tym. Musimy was przenieść w bezpieczne miejsce, z dala od Ajakosa. Nie widzę Heather.
     Adelaide odwróciła się i spojrzała na piaskownicę. Córki rzeczywiście nie było. Zdenerwowała się. Rozglądnęła się po całym placu zabaw, ale za dziewczynką nie było ani śladu. 
     — Nie ma jej — szepnęła. Czuła, jak strach ogarnia ją całą. W gardle pojawiła się gula, której nie mogła przełknąć.
     — Jak mogłaś ją zgubić? Widziałaś, że Ajakos obserwował was! — Zeus wkurzył się.
     — Ja... Odwróciłam się tylko na chwilę, kiedy zjawiłeś się... Nie wiem jak to możliwe — wyjąkała.
     Zeus chciał coś odpowiedzieć, ale zanim to zrobił, Adelaide spojrzała w górę i zobaczyła na jednym z bloków otaczających plac zabaw swoją córkę. Obok Heather stał Ajakos. Kobieta zapiszczała, czując taki strach, jak nigdy dotąd. Do tej pory wątpiła, że Ajakos skrzywdzi siostrę, w końcu chciał tylko zemścić się na ojcu, na przykład sprawiając, że dziewczynka już jako trzylatka stała się morderczynią. Ale teraz, kiedy półbogini stała na dachu budynku i w każdej chwili mogła spaść... Obawiała się najgorszego.
     Zeus od razu spojrzał w górę. 
     — Stój tu i nie patrz zbytnio na dach. Spróbuj też zachowywać się normalnie. Mgła zasłania ich, nikt nic dziwnego nie zobaczy.
     — Mgła? — Adelaide nie mogła pojąć o czym bóg mówi.
     — Potem wyjaśnię ci. Stój tu i zachowuj się normalnie.
     Chciała się kłócić, ale nie było na to czasu. Jej córka mogła zaraz spaść z budynku. Zeus musiał powstrzymać Ajakosa zamiast dyskutować z nią.
     Pan Niebios zakazał jej zbytnio patrzeć na blok, żeby nie wyglądało to dziwnie, więc usiadła na ławce na wprost bloku, skąd miała widok na niego nie podnosząc zbytnio głowy. Mogła spokojnie przypatrywać się im. I od razu pożałowała, że to zrobiła.
     Heather odsunęła się od krawędzi dachu, ale za to Zeus i Ajakos stali blisko niej. Przez chwilę Ajakos krzyczał, jego ojciec spokojnie słuchał, a potem zaczęło wyglądać to tak, jakby walczyli na miecze. Adelaide zasłoniła ręką usta. Chciała ukryć przerażenie, ale było to ciężkie. O ile o Zeusa nie musiała się martwić, tak miecze mogły skrzywdzić Heather. W końcu ona wciąż była na dachu. 
     Nagle Ajakos zniknął, jakby w ogóle nie było go, a wszystko, co się wydarzyło, było tylko snem. Adelaide obserwowała, jak Zeus przez następne dwie sekundy wpatruje się w miejsce, w którym stał jego syn, a potem odwraca się. Heather podeszła bliżej niego. Wziął ją na ręce i po chwili stali przed kobietą.  
     — Chodźmy do mieszkania — rozkazał Zeus.
     Adelaide kiwnęła głową, wstała i spojrzała na córkę, przytuloną do swojego taty. 
     — Nic ci nie jest, Heather? — zapytała.
     Dziecko nie odpowiedziało, w przeciwieństwie do Zeusa.
     — Jest przestraszona. Nic jej nie będzie.
    Nie odzywali się więcej, dopóki nie dotarli do domu. Pan Niebios od razu wziął się za usypianie zmęczonej i wciąż przestraszonej Heather. Adelaide w między czasie zrobiła herbatę sobie i Zeusowi. Weszła do pokoju córki akurat w momencie, kiedy bóg szepnął do już śpiącej dziewczynki:
     — Śpij, dziecino. Niech przyśnią ci się same najprawdziwsze sny.
     Pocałował ją w czoło, wstał i podszedł do Adelaine.
     — Chodźmy do kuchni — szepnęła kobieta i wyszła z pokoju. 
     Mężczyzna poszedł za nią. Usiadł naprzeciwko niej i napił się łyka herbaty.
     — Zostanę dzisiaj na noc — powiedział.
     Adelaide kiwnęła głową.
     — Jasne. Dlaczego Heather poznała Ajakosa?
     — Nie tylko Ajakosa. Ona pamięta wszystko. Porozmawiam z Ateną. Powinna wiedzieć, jak to możliwe. Pewnie wiele czynności, które działy się przed wyczyszczeniem jej pamięci, powtórzyły się po tym i to spowodowało nawrót.
     — Czynności? Na przykład jakie?
     — Nie wiem. Być może zobaczenie Ajakosa, twoje zachowanie w stosunku do niej.
     — To moje dziecko, Zeusie. Nie mam zamiaru ignorować jej, jeśli o to ci chodzi.
     — Możesz nie mieć innego wyboru. Heather zabiła człowieka, Adelaide. Pamięć o tym może być niebezpieczna. 
     — Nie zrobiła tego specjalnie! Nie będzie dalej mordowała ludzi!
     — Skąd możesz to wiedzieć? Ajakos jest zdolny do wszystkiego! Poza tym ona nie rozumie co się stało. Jeśli powie o tym komuś, wiesz co może się stać?! Jak wyjaśnisz śmiertelnikom, że Heather gdy się bardzo zdenerwuje potrafi przywołać piorun, a jej brat wykorzystuje to?
     Adelaide schyliła głowę. Nie miała pojęcia, co odpowiedzieć. Zeus miał rację, ale nie mogła też być okropna dla własnego dziecka. 
     Pan Niebios uniósł głowę kobiety i pocałował ją.
     — Dlaczego Ajakos to robi? — zapytała Adelaide.
     — Już ci tłumaczyłem. Ukarałem go za bycie okrutnym. Teraz próbuje zrobić mi na złość i doprowadzić do tego samego stanu Heather, a potem, kiedy ja będę zły, zrozpaczony, czy do czego tam chce mnie doprowadzić, zabije ją.
     Adelaide nie odpowiedziała. Wypiła kilka łyków herbaty i przytuliła się do boga.

czwartek, 12 stycznia 2017

Rozdział 6

Dla Sajdi i Sus
* * *
          — Jak długo będzie jeszcze nieprzytomna?
          Heather dobiegł czyjś głos, jednak nie mogła przypomnieć sobie, do kogo należał. Wiedziała jedynie, że do kogoś znajomego, kogoś, z kim nie raz rozmawiała. Chciała otworzyć oczy, ale uznała, że jeszcze chwilę poleży z zamkniętymi. Nie chciało jej się wstawać, nie miała na to nawet za wiele siły.
          — Nie wiem. Powinna już dawno wstać.
          Kolejny znajomy głos.
          — Jak myślicie, co on jej zrobił?
         Następny. Ten wydawał się jednak jeszcze bardziej znajomy, o ile tylko było to możliwe. Po kilku sekundach dotarło do niej, że to głos Grovera.
          — Nieważne co jej zrobił, gdybym tylko mógł...
          Aaron.
          — Nie kończ.
      Tym razem głos należał do Chejrona. Heather postanowiła skończyć udawać, że dalej jest nieprzytomna i otworzyła oczy. Z trudem przewróciła się na lewą stronę, tak aby było łatwiej jej widzieć wszystkich. Thalia i Annabeth siedziały na łóżku Łowczyni, Aaron krążył nerwowo po domku, Grover siedział na podłodze, a Chejron i Percy stali tuż przy łóżku Thalii.
          Dziewczyna zauważyła, że każdy z nich wpatrywał się w nią tak, jakby zaraz miała zacząć rzucać piorunami. Jakby bali się jej. Ewentualnie o nią. Nie mogła tego zrozumieć. Była przerażona tym co się stało, nie miała pojęcia jak to się stało, że przegoniła Ajakosa, i była bardzo obolała, jednak nic innego jej nie było. Wszystko było w porządku.
          Nikt nic się nie odzywał. Wszyscy wpatrywali się w Heather, która nie miała pojęcia co zrobić ze wzrokiem. Oprócz tego denerwowała ją cisza. W tym... czymś, gdzie trzymał ją Ajakos, także panowało milczenie. Nastolatka musiała całą siłą woli powstrzymać się przed powrotem do wspomnień z tego porwania.
          — Powiedzcie coś — wyszeptała.
          Nikt tego nie zrobił, lecz Aaron, jakby obudzony z amoku, podszedł do stolika, wziął z niego kubek z napojem i przystawił do ust Heather.
          — Pij — szepnął.
          Dziewczyna powoli sączyła nektar, smakujący tak, jak kiedyś – truskawkowy shake. Chcąc nie chcąc, musiała wyznać, że tęskniła za piciem tego. Był taki smaczny... A poza tym czuła się po nim lepiej.
          Kiedy skończyła, usiadła. Aaron przysiadł się obok niej. Złapał ją za rękę, tak, aby nikt nie widział tego. Heather posłała mu zdziwione spojrzenie, jednak nic nie powiedziała. Nie powiedziałaby tego na głos, lecz spodobało jej się. Ona i Aaron... Po chwili zastanowienia uznała, że wciąż do niego coś czuje. Po tych wszystkich latach... Dalej go kochała.
         — Jak długo byłam nieprzytomna? — zapytała, starając się nie dać nic po sobie poznać.
          — Półtorej godziny — odpowiedział Percy.
          Chejron założył ręce na piersi.
          — Co robiłaś w lesie? — zapytał centaur.
          — Wracałam do domu. Jest jakaś możliwość skontaktowania się z Zeusem?
          — Wiesz, że to tak nie działa — odpowiedział Chejron. — Bogowie nie mogą widywać się z dziećmi. Mają zakaz.
           Heather próbowała ukryć (z marnym skutkiem), że sprawiło jej to lekki zawód. Miała nadzieję, że tata opowie jej, dlaczego walczył na miecze z Ajakosem, skąd się wzięła niechęć jego syna do niej, oraz skąd wzięły się te mieszane wspomnienia w jej głowie.
         Oparła się o ścianę. Dopiero teraz zauważyła, że jej ciuchy, te same, w których wyszła z Obozu, były jeszcze wilgotne, podobnie jak włosy. Ile czasu spędziła na tym deszczu? Pewnie sporo. Jeden rzut oka przez okno wystarczył, żeby dziewczyna zobaczyła, iż na dworze świeci już słońce. Miła odmiana po deszczu.
          — Co ci zrobił Ajakos? — zapytała Thalia. — Torturował cię?
          Heather powoli pokręciła głową, przypominając sobie, jak kuliła się z bólu, kiedy kopał ją w brzuch.
         — Nie. On tylko... Usypiał mnie za pomocą jakiegoś zastrzyku. Potem wypytywał mnie o sny. To wszystko jest cholernie dziwne — szepnęła, obejmując rękoma nogi. — Ma ktoś z was telefon? Chciałabym zadzwonić do mamy.
         Annabeth kiwnęła głową i wyciągnęła z kieszeni spodni komórkę. Podała ją Heather.
          — Kiedy już skończysz rozmawiać, przyjdź do Wielkiego Domu, Heather — poprosił Chejron, na co dziewczyna kiwnęła głową. Centaur wyszedł, a zaraz za nim wszyscy, z wyjątkiem Aarona.
          Mężczyzna wstał i kucnął przed łóżkiem.
          — Nigdy więcej nie rób czegoś takiego — wyszeptał ostro.
          Heather uśmiechnęła się lekko.
          — Martwiłeś się o mnie?
          Aaron nie odwzajemnił uśmiechu. Wpatrywał się poważnym wzrokiem w dziewczynę, po to, aby po chwili powiedzieć:
          — Tak.
          Heather nachyliła się i położyła ręce na tyle jego głowy i przyciągnęła do siebie, po czym wyszeptała, że go kocha. Zanim dotarło do niej, co zrobiła, Aaron wyrwał się, przysiadł na łóżku i zaczął całować. Kolejna rzecz, która zajęła trochę czasu, zanim dziewczyna ją przyswoiła. Nie mogła uwierzyć, że to tak się potoczyło... A przecież jedyne co zrobiła do tej pory, to trzymała go przez rękę. Jak to możliwe, że kilka minut później już się całowali?
          Heather delikatnie położyła się na łóżku. Aaron leżał na niej, nie przerywając całowania. Wsunęła rękę w jego włosy. Wraz z każdą sekundą, pocałunki stawały się coraz namiętniejsze, aż w końcu spadli z łóżka. Dziewczyna mimowolnie się roześmiała, chociaż sama nie znała do końca powodu.
          — Co? — zapytał Aaron. On się nie roześmiał; wciąż był poważny.
          — Nic — odpowiedziała Heather. — Jeśli nie wyjdziesz stąd zaraz, ktoś wpadnie zastanawiając się, co robimy.
         — Zależy ci na tym, żeby nikt nie wiedział?
         — Oczywiście, że nie! Ja... Nie wiem, czemu to powiedziałam.
         Kąciki ust Aarona delikatnie uniosły się, prawie nie zauważalnie. Zszedł z niej.
         — Niech ci będzie.
         Wyszedł z domku.
          Dziewczyna szybko wybrała numer matki. Miała tylko nadzieję, że nie zmieniła go. Ucieszyła się, kiedy usłyszała pełen smutku głos rodzicielki.
         — Mamo? To ja, Heather — powiedziała.
         Na kilka sekund zapanowała cisza.
          — Heather? Ty żyjesz?
          — Tak, mamo. Jestem cała i zdrowa. I... Przepraszam, że zniknęłam bez słowa wyjaśnienia.
          Adelaide roześmiała się. Teraz, kiedy jej córka żyła, nie było to istotne. Cieszyła się, że jednak nie utraciła jedynaczki.
          — To nie ważne, córciu. Dobrze, że zadzwoniłaś.
          — Muszę kończyć. Kocham cię, mamo.
         Heather sama nie mogła uwierzyć w ostatnie trzy słowa. Nigdy do tego nie przyznała się. Adelaide chyba też była zdziwiona, bo dopiero po chwili odpowiedziała:
         — Też cię kocham, Heather.
         Godzinę później czuła się o wiele lepiej. Kąpiel dobrze na nią podziałała, chociaż maleńkie siniaki na brzuchu lekko ją zaskoczyły. Nawet ich nie czuła. Uznała, że to przez te kopniaki. Szybko o nich zapomniała i zaczęła zajmować się włosami. Kiedy przeschły po myciu, związała je w niedbałego kucyka, po czym ruszyła do Wielkiego Domu.
          Chejron i Dionizos siedzieli na tarasie, grając w karty. Usiadła obok nich. Bóg wina uprzejmie zapytał się, czy Heather chce dołączyć do gry. Wzbudziło to w niej same podejrzenia. Od kiedy on był uprzejmy?!
         — No dobra, co się stało? — zapytała.
         — Skąd podejrzenia, że coś się stało? — Chejron odpowiedział pytaniem na pytanie.
         — Pan D. właśnie był miły. Musiało stać się coś naprawdę okropnego.
          Heather mogłaby przysiąc, że kąciki ust Dionizosa wygięły się w górę na sekundę. Co się dzieje?, zapytała samą siebie. Jej dezorientacja sięgała zenitu.
          — Wmawiaj sobie co chcesz, dziewczyno – burknął dyrektor Obozu.
          — Mówiłaś, że chcesz porozmawiać z ojcem. Niestety, on tutaj nie może być, ale ja mogę odpowiedzieć na dręczące cię pytania — powiedział Chejron.
         Heather zastanowiła się. Nie wątpiła, że może zaufać centaurowi, ale wolała porozmawiać z Zeusem. Zapowiadało się jednak na to, że Pan Niebios nie zejdzie tak szybko z Olimpu. Nie miała innego wyjścia, jeśli chciała poznać odpowiedzi na dręczące ją pytania. Musiała zadać je Chejronowi.
          — Jak Thalia i reszta znaleźli się w lesie? — Było to pytanie, które najmniej ją dręczyło. Oprócz niego miała jeszcze kilka pytań, ale jedno, o pomieszane wspomnienia, postanowiła zostawić dla ojca. Nawet, jeśli mieliby się zobaczyć dopiero za kolejne pięć lat.
          — Uparli się, żeby poszukać cię.
          — Opowiadali ci, Chejronie, co się stało, kiedy Ajakos znalazł nas? — Poczekała, aż kiwnął głową. — Nie miałam pojęcia, że tak potrafię. Nie mogłam wtedy kontrolować swoich ruchów. Nie wiem, jak to wytłumaczyć. W mojej głowie pojawiła się ogólna mantra, jaką były słowa „pokonać Ajakosa”, a moje ręce same przywołały pioruny i huragan. Jak to możliwe? Dlaczego Ajakos tak łatwo dał się pokonać, skoro rzekomo jest bardzo silny?
          Centaur rzucił krótkie spojrzenie Heather i wyłożył kolejną kartę, nie śpiesząc się z odpowiedzią.
          — Dzieci Zeusa mogą przywoływać pioruny, wytwarzać huragany, kontrolować powietrze, a w niektórych wypadkach latać. Kiedy działamy pod wpływem strachu, okazuje się, że możemy więcej, niż nam się wydaje. Musiałaś być tak przerażona, że nieświadomie użyłaś trzech mocy, które posiadają dzieci Pana Niebios. Nie pokonałaś Ajakosa, lecz odsunęłaś od siebie na krótką chwilę. Udało ci się to poprzez zaskoczenie. Nie docenił twojej mocy.
          Dziewczyna nie zaprzeczyła, że się bała, chociaż na twarzy Dionizosa pojawił się maleńki złośliwy uśmieszek, dzięki któremu miała ochotę zrobić to. Ostatecznie oparła się o barierkę i kontynuowała zadawanie pytań.
          — O co Zeus i Ajakos się pokłócili?
          Chejron przez chwilę milczał.
          — O lud Ajakosa.
          Heather nie próbowała ukryć zdziwienia, i nie wiedziała, co dziwi ją bardziej – to, że Zeus wcinał się w sprawy Ajakosa, skoro zazwyczaj olewał swoje dzieci, czy może to, że była bliska śmierci przez lud.
          — Lud? — powtórzyła.
          — Ajakos urodził się na bezludnej wyspie. Modlił się do Zeusa o poddanych, po nocach śniły mu się mrówki na drzewach, przemieniające się w ludzi. Zeus spełnił jego prośbę. Ajakos został królem, lecz jego sposób rządzenia nie zawsze podobał się ojcu. Był władcą okrutnym i niesprawiedliwym, terroryzował swoich poddanych. Zeus chciał to zmienić. Najpierw grożąc Ajakosowi, a gdy to nie podziałało, sprowadzał na wyspę ogromne burze oraz tornada, niszczące majątki. Ajakos wściekł się. Obiecał, że kiedyś zemści się.
          — I teraz to robi. Nie może zemścić się jako tako na Zeusie, jest dla niego zbyt silny, ale za to ja nie jestem dla niego wielkim przeciwnikiem — dokończyła Heather. Czuła się okropnie, sama nie wiedziała dlaczego. Na dodatek zmęczenie nie sprawiało, że przyjemniej było słuchać Chejrona. I wciąż była zdziwiona. Nie mogła uwierzyć, że przez głupie burze ona może zginąć! — To musiało być bardzo dawno. Dlaczego Ajakos jeszcze żyje?
          — Zanim  zaczął być tyranem, przysłużył się w kilku sprawach bogom. Dzięki temu zyskał nieśmiertelność, choć nie stał się bogiem.
         — A więc Ajakos jest nieśmiertelnym herosem? — Zdziwiła się Heather.
         — Mówiłaś, że Ajakos wypytywał się o twoje sny. Muszę zrobić to samo — powiedział spokojnie Chejron.
         — Za pierwszym razem Ajakos walczący na miecze z Zeusem. Za drugim moja mama. Po co było mu to potrzebne?
         — Pewnie miał nadzieję, że przyśni ci się Zeus. Chciał wiedzieć, jak zareaguje na wieść o twoim porwaniu.
          Dla Heather było to niepojęte. Ajakos chciał zemścić się za idiotyczną burzę ich ojca na kimś, kto nie miał pojęcia o jego istnieniu, dopóki ich tata nie przyszedł po dziewczynę. Po kim był tak mściwy? Z drugiej strony, ona także była winna porwania, nie posłuchała Zeusa, kiedy przyszedł do niej. Owszem, były to dwie różne rzeczy, Ajakos źle traktował swój lud, a Heather nie chciała przebywać w Obozie.
          Heather odchyliła głowę do tyłu.
          — Byłam taka głupia! — jęknęła. — Czemu nie posłuchałam ojca?!
          Nikt jej nie odpowiedział. Dionizos tylko zaśmiał się, krzycząc „wygrałem!”, co Chejron przyjął ze spokojem. Heather przez jeszcze chwilę przyglądała się, jak zaczynają kolejną rundę, a potem poszła do domku Zeusa, chcąc przespać się.

* * *
Nie jestem zadowolona z tego rozdziału. Ciężko mi się go pisało, i nie potrafiłam napisać tego lepiej. Wyszedł dłuższy niż w pierwotnej wersji, jednak są romanse (w niewielkiej ilości) :D Pomimo tego wydają mi się być sztuczne.
Najpóźniej jutro wieczorem powinien zostać dodany rozdział na Śmiertelny Wyścig

środa, 28 grudnia 2016

Rozdział 5

Jeszcze tak krótko przed przeczytaniem: polecam piosenkę "Control" Halsey dla lepszego wczucia się
* * *
     Heather wrzeszczała najgłośniej jak potrafiła. Nie mogła przyglądać się płaczącej matce, która raz po raz powtarzała imię jedynaczki. Nastolatka szybko zrozumiała, że kobieta myśli, że nie żyje. Tylko skąd? Czyżby ktoś znalazł walizkę Heather i zawiadomił jej matkę, domyślając się, że jest już trupem? Wątpiła, że kiedykolwiek pozna odpowiedź.
     Podeszła bliżej matki i przytuliła ją. Wiedziała, że to na nic, to był tylko sen. Niestety, sny herosów były prawdziwe, co oznaczało, że Adelaide aktualnie płakała po rzekomej śmierci córki. 
     Heather poczuła się głupio. Przez tyle lat nienawidziła matki, a teraz, kiedy to nie widziała jej pięć lat, żałowała że uciekła i żywiła złe uczucia do niej. Kobieta naprawdę ją kochała, a nastolatka przez tyle lat nie dostrzegała tego... Żałowała, że dopiero teraz zobaczyła prawdziwe uczucia matki co do niej. Być może już nigdy nie zobaczy jej...
     Podeszła do okna. Na dworze panowała prawdziwa burza. Do tej pory chyba jeszcze nigdy nie było takiej. Zeus naprawdę postarał się, pomyślała. Kałuże były tak duże, jakby padało tydzień.
     Dziewczyna zaczęła wybudzać się. Rzuciła ostatnie spojrzenie roztrzęsionej matce i po chwili była z powrotem w ciemnym pokoju. O ile zmęczenie w pewnym stopniu zniknęło, tak wciąż była spragniona i głodna. No i bolało ją całe ciało.
     Pomyślała o matce. Kto jeszcze uznał, że jest martwa? Nie ważne. Nie zamierzała czekać, aż jej domysły staną się prawdą. Musiała uciekać, choćby nie wiadomo co. Zeus powiedział jej, że nie pokona Ajakosa sama, jest zbyt silny. Na razie nie musiała tego robić. Mogła tylko uciec do Obozu. Ostatnio mężczyzna przyszedł kawał czasu po tym, jak dziewczyna się obudziła. 
     Powoli wstała, ledwo utrzymując się na nogach. Ile czasu minęło odkąd ostatnio stała? Pewnie sporo. Ruszyła w przeciwną stronę niż Ajakos przyszedł. Nie chciała ryzykować spotkania z nim. Nie miała wystarczająco siły na walkę. Szła szybko, przedzierając niesamowicie długi korytarz i odczuwając przy tym ból mięśni. Pocieszała się, że gdy tylko dojdzie do Obozu, prześpi się na swoim łóżku w domku Zeusa, a wtedy ból powinien minąć. 
     Po kilku minutach szybkiego chodu była wykończona, ale nie poddawała się. Szła, dopóki nie zobaczyła przed sobą drzwi. Chciała odetchnąć z ulgą, ale to był nie koniec. W każdej chwili mogła natknąć się na Ajakosa.
     Szarpnęła za klamkę. Zamknięte. Skarciła się w myślach, że nie spięła włosów, mogłaby użyć wsuwki. Tymczasem była zdana na niewielką siłę w jej obolałych nogach. Cofnęła się kilka kroków i z rozbiegu kopnęła w okolice klamki. Pomogło. Wybiegła przez nie akurat w momencie, kiedy z głębi ciemnego korytarza usłyszała nawoływanie jej. Było to wyjście do lasu. Trwała burza, tak jak w jej śnie. Powietrze było lodowate. Zaczęła biegnąć przed siebie, mając nadzieję, że trafi do Obozu, zanim to Ajakos dorwie ją. 
     Jak długo biegła? Wydawało jej się, że wieczność. Obolałe mięśnie buntowały się, ale nie widziała Obozu, więc nie zwalniała. 
     — Akuku. 
     Ajakos wyrósł przed nią, jakby to właśnie narodził się z ziemi. Heather krzyknęła. Była przerażona, ale nie zamierzała się poddać bez walki. Chciała jeszcze pożyć. Uderzyła mężczyznę prosto w splot słoneczny, wymierzając przy tym precyzyjny cios. Nie dbała o to, że w ten sposób mogła go zabić. Ważne, że Ajakos przez następne kilka minut miał zadanie – spróbować złapać oddech. Wykorzystała to, biegnąc przed siebie. 
     W końcu wpadła na kogoś. Przestraszyła się, że to Ajakos, i zapiszczała, ale widząc, że to tylko jej siostra, odetchnęła z ulgą. 
     — Uciekajmy stąd — powiedziała szybko głosem pełnym paniki, zanim ktokolwiek zdążył się odezwać. 
     Annabeth i Aaron, stojący obok Łowczyni, wymienili ze sobą szybkie spojrzenia. Na twarzy Grovera i Percy'ego malował się szok, podobnie jak na Thalii.
     — Myśleliśmy, że nie żyjesz — powiedziała Łowczyni Artemidy. 
     — Nie ma czasu na rozmowy, Ajakos był tuż za mną. Uciekajmy stąd!
     Heather nawet nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo zdenerwowana i przestraszona była. Widok siostry dopiero uświadomił ją, że cała trzęsie się. Nie miała pojęcia, czy z zimna, czy strachu. 
     — Za późno — powiedział Aaron, wpatrzony w dal.
     Heather odwróciła się. Ajakos stał kilka metrów od nich. Thalia zrobiła kilka kroków na przód, sięgając przy tym do łuku. Nałożyła strzałę na cięciwę i czekała, aż mężczyzna zrobi chociażby jeden krok. Percy, Annabeth i Aaron wyciągnęli miecze, także podchodząc bliżej. Jedynie Heather i Grover nie mieli czym się bronić. 
     Ajakos uśmiechnął się.
     — Naprawdę myślicie, że uda wam się pokonać mnie?
     — Nie chcesz się przekonać — odpowiedziała spokojnie Thalia.
     — Mylisz się.
     Zaczął biec w ich stronę. Thalia wypuściła strzałę, ale nagle zawiał wiatr i ta nie trafiła w Ajakosa. Łowczyni zaklęła. Chciała wypuścić kolejną, ale brat zabrał jej łuk, tak samo jak miecze Percy'emu, Annabeth i Aaronowi. Wyrzucił je gdzieś w dal. Spojrzał na Heather. Teraz nie miała czym się obronić, ani nikt nie mógł pomóc jej w tym. Zapomniał tylko o jednym. Ona także miała moc.
     Skoncentrowała się. Presja nie ułatwiała jej tego, ale nie zamierzała stracić życia. Sama do końca nie wiedziała, co chce zrobić; czy piorunem mogła pokonać syna Pana Niebios? Nie chciała wykorzystywać ostatki sił, żeby sprawdzić to. Zmówiła krótką modlitwę do ojca, aby dodał jej odrobinę sił, przełknęła ślinę i skoncentrowała się na Ajakosie, intensywnie wpatrując się w niego. Widziała, jak z uśmiechem wyciąga miecz, a potem... Potem straciła kontrolę nad swoimi ruchami.
     Uniosła się trzy metry nad ziemię. Wiatr rozwiewał jej mokre od deszczu włosy. Nogi miała w lekkim rozkroku, a ręce uniesione na wysokość ramion. Wyglądała jakby była opętana. Ale ona nie czuła się tak. Czuła się niesamowicie, chociaż robiła się coraz słabsza. Brakowało jej energii. Zdawała sobie sprawę, że musi się śpieszyć, zanim zemdleje. Po jej głowie krążyła tylko jedna myśl: pokonać Ajakosa.
     Jedną rękę podniosła do góry, a właściwie sama się uniosła. Brakowało jej kontroli nad ruchami. Zaciśniętą pięść rozluźniła i wyprostowała. Z nieba posypało się kilka piorunów, które poleciały prosto w jej otwartą dłoń, kłębiąc się na niej. Nie czuła przy tym bólu, jakie sprawiało uderzenie błyskawicy; ciążył jej ból mięśni oraz wyczerpanie. Rzuciła piorunami w Ajakosa, tak, jak zazwyczaj rzuca się piłkę do bramki grając w piłkę ręczną. Błyskawice zrobiły na mężczyźnie wrażenie, poczuł ból, ale wciąż był gotów walczyć. 
     Heather zamknęła oczy. Ostatnia szansa na załatwienie go chociaż na kilka minut, pomyślała. Wiatr zaczął mocniej wiać, deszcz przestał padać, a dziewczyna, walcząc z bólem, wywołała mały huragan. Ajakos nie zdążył się przed nim obronić. Żywioł dosłownie wessał go, po czym błyskawicznie zniknął, oddalając się gdzieś w lesie. Heather krzyknęła z bólu. Odzyskała kontrolę nad swoim ciałem, spadła na ziemię i zemdlała, zanim zaskoczeni herosi dobiegli do niej.
* * *
Rozdział nie uważam za najgorszy, chociaż miał wyglądać zupełnie inaczej. Nie potrafiłam stworzyć odpowiedniego klimatu, dlatego z początku poleciłam piosenkę :) 

sobota, 17 grudnia 2016

Retrospekcja: rozdział 2

     Adelaide było niewiarygodnie wygodnie, jakby nic się nie wydarzyło i nie zemdlała na podłodze. Dopiero po kilku sekundach poczuła, że ktoś ją dotyka. Powoli otworzyła oczy. Leżała na czyichś kolanach. Uniosła głowę do góry, żeby zobaczyć osobę, która głaskała jej włosy.
     — Zeus — szepnęła. 
     — Odpoczywaj — rozkazał.
     — Heather...
     — Wiem — przerwał jej. — Wiemy gdzie jest. Posejdon przyprowadzi ją tutaj. 
     Rozpłakała się z nadmiaru emocji. Zeus mocniej zaczął głaskać ją po włosach, próbując przy tym uspokoić kobietę.
     — Tak ma to teraz wyglądać? Heather będzie na okrągło porywana? Nie zniosę tego, Zeusie — wychlipała.
     — Nikt nie mówił, że będzie łatwo. 
     — Nie chcę stracić Heather. Jest... To tylko dziecko.
     Nie wiedziała, co mogła więcej powiedzieć. Żadne słowa nie dały rady opisać jak okropnie się czuła. Zresztą, jak miała wytłumaczyć swoje odczucia Zeusowi? On był bogiem. Był silny, mógł zrobić wszystko, co chciał. Nie martwił się, że ktoś wpadnie mu do mieszkania i zabierze jedyne, ukochane dziecko. W przeciwieństwie do niej. Jedyne co miała, to córkę. Córkę, której nie potrafiła obronić. Była zbyt słaba.
     — Nie stracisz jej. Jest już bezpieczna.
     Przez chwilę milczeli. Adelaide próbowała się uspokoić, a Zeus spokojnie przyglądał się temu. Nie przestawał ją głaskać. 
     Kiedy po piętnastu minutach przybył Posejdon, tak wystraszył Adelaide, że Zeus przez kolejne kilka minut próbował ją uspokoić. W końcu kobieta wyciszyła się i wzięła córkę na ręce, nie wiedząc, czy cieszyć się, że dziewczynka jest już przy niej, czy płakać, że w ogóle została porwana. 
     — Jak ją znaleźliście? — spytała.
     — Ajakos był wystarczającym głupcem, aby chełpić się porwaniem dziecka. W czasie kiedy zostawił Heather i spotkał się ze mną, Posejdon poszedł ją zabrać — wyjaśnił Zeus.
     — Ale byłeś tutaj pierwszy — zauważyła Adelaide.
     — Nie trudno było powalić Ajakosa. Zajęło to mniej czasu niż wzięcie Heather.
     Przez chwilę trwała cisza, w czasie której dziewczynkę przejął Pan Niebios.
     — To nie koniec? Ajakos jeszcze zaatakuje, tak? — spytała kobieta ze spuszczoną głową.
     — Nie raz — odpowiedział Zeus. 
* * *
Zastanawiam się nad usunięciem retrospekcji z opowiadania. Są krótke i wydaje mi się, że nie wnoszą wiele, wręcz sprawiają, że opowiadanie wydaje się być monotonne, bo ciągle Ajakos. Co sądzicie?

czwartek, 24 listopada 2016

Rozdział 4

Lokalizacja: Olimp
     To było przeczucie. W jednej chwili Zeus, siedzący na swoim tronie, odczuwał jedynie nudę, a w drugiej miał pewność, że jego najmłodsza córka została porwana. Nie miał pojęcia, skąd to się wzięło. 
     — Heather — wyszeptał.
     Powinien być zły, że córka olała go, a zamiast tego było mu smutno. Nie mógł już nic zrobić. Wszystko teraz zależało od dobrej woli Ajakosa, choć wątpił, iż tenże będzie ją miał. Heather była już właściwie trupem.
     — Co z nią? — zapytał siedzący obok Posejdon. Jako jedyni byli w tej wielkiej sali. 
     — Ajakos ją dorwał — odpowiedział Pan Niebios, starając się ukryć smutek.

Lokalizacja: Obóz Herosów
     Thalia siedziała na schodach domku Zeusa. Czekała, aż zobaczy znowu Heather, lecz ona nie nadchodziła. Ogarnęły ją wyrzuty sumienia. Co jeśli coś się stało jej siostrze? Mogła nie pozwolić jej pójść sobie. Mogła zawołać Chejrona, albo Dionizosa. Kogoś, kto powstrzymałby nastolatkę przed zrobieniem tej głupoty, jaką było odejście z Obozu.
     Łowczyni wstała. Nawet jeśli wcześniej nie powiedziała nikomu, że Heather chce odejść, powinna była zrobić to teraz. Powoli przemierzała drogę do Wielkiego Domu, czując się przy tym okropnie. Bała się o siostrę, a siebie obwiniała o jej wyjście z Obozu.
     — Thalia! — usłyszała znajomy, męski głos. W jej stronę zmierzał Percy wraz z Aaronem, Groverem i Annabeth. — Heather odeszła? 
     Dziewczyna nie potrafiła stwierdzić, czy to pytanie, czy może stwierdzenie. W końcu uznała, że to to pierwsze, i lekko skinęła głową.
     — Tak. Trzeba powiedzieć o tym Chejronowi.
     Nikt nie odpowiedział. Posłusznie ruszyli za córką Zeusa. I ona, i Aaron odczuwali ogromny strach o Heather. Co jeśli coś jej się stało i nie dotrze do domu? Ajakos był groźnym przeciwnikiem. Jedna nastolatka nie miała z nim szans, nawet jeśli mieli tego samego ojca. Na dodatek brakowało jej treningu...
     Doszli do Wielkiego Domu. Na werandzie nie było nikogo, a więc zapukali. Po chwili otworzył drzwi Chejron.
     — Heather odeszła — powiedziała na wstępie Thalia, nie dbając o żadne „dzień dobry”. 
     Chejron nie wiedział jak zareagować. Z jednej strony dał dziewczynie dzień wcześniej wybór, z drugiej obiecał Zeusowi zrobić wszystko, żeby zatrzymać dziewczynę. Nie dał z siebie stu procent, a przynajmniej takie miał odczucie. Jednakże Heather była prawie dorosła, mogła sama podejmować takie decyzje.
     Centaur wpuścił herosów do środka. 
     — Powinniśmy ją poszukać. Może uda nam się ją znaleźć i namówić do powrotu — powiedział Aaron.
     — Co jeśli jest już za późno i Ajakos ją dorwał? — Thalia krążyła w kółko. 
     — Heather jest twarda, nie podda się bez walki — Percy próbował uspokoić koleżankę.
     — Może potrzebować teraz pomocy. Chodźmy jej szukać — naciskał Aaron.
     — Nie wiemy w którym kierunku poszła — zauważyła Annabeth.
     — Rozdzielimy się i ją znajdziemy — powiedziała Thalia.
     — Osobno będziemy łatwym celem dla Ajakosa – zaprotestowała blondynka.
     — Damy radę.
     — Chejronie — zaczął Aaron — co o tym myślisz?
     Wpatrzony w okno centaur przez kilka sekund milczał. W końcu odpowiedział, na zewnątrz spokojny, choć w środku lekko zasmucony. Wyglądało na to, że stracili kolejnego herosa.
     — Już za późno — powiedział. — Ajakos dorwał Heather.
     Wszyscy podeszli do okna, zdziwieni skąd wie. Poza Obozem panowała burza, tak ogromna, jakiej nie było od dawna. Na niebie nad Obozem kłębiły się ciemne chmury, jakby deszcz i wyładowania atmosferyczne miały dotrzeć także tutaj. Nigdy wcześniej nie działo się tak. To Pan Niebios pokazywał swój smutek.

Lokalizacja: dom Adelaide
     Adelaide miała w głowie, łagodnie mówiąc, burdel. Była rozdarta. Z jednej strony ufała Zeusowi, który obiecał jej, że Heather będzie bezpieczna, a z drugiej widziała jego twarz zdającą się mówić „kłamię. Ajakos ją dorwie. Wyczekuj znaku”. Ale przecież znała też Heather. Była uparta i waleczna, nie dałaby się łatwo zabić. Chociaż... Czy dałaby radę? Zeus sam stwierdził, że jego syn jest bardzo potężny, a dziewczyna ma przy nim małe szanse.
     Kobieta zaczęła się zastanawiać, przez ile lat będzie jeszcze żyła w nieświadomości odnośnie tego, czy jej córka żyje i jest zdrowa. Odkąd uciekła z domu, przez pięć lat nie miała od niej żadnej informacji. Modliła się, żeby Heather dała jakiś znak życia.
     Aż nagle przyszedł Zeus. Wyjaśnił, że do tej pory bezpiecznej Heather na nowo towarzyszy niebezpieczeństwo. Obiecał, że nic jej nie będzie, a potem znowu zostawił ją, z chaosem w głowie, martwiącą się o jedynaczkę.
    Jej rozmyślania o dziecku przerwało uderzenie pioruna. Poderwała się z miejsca. Zazwyczaj nie bała się burzy, jednak tym razem piorun uderzył tuż przy jej oknie.
     „Wyczekuj znaku”. Piorun blisko jej domu. Deszcz lecący z chmur na niebie, jakby to właśnie niebo płakało.
     Adelaide dostała znak. 
     Upadła na kolana i zaczęła płakać. Nie, to nie mogło być prawdą. Heather... Jej dziecko nie mogło umrzeć. Musiało żyć! Zeus musiał się pomylić!

Lokalizacja: nieznana
     Niebieskie światło oślepiało Heather. Wywołało to u niej niepewność, zdezorientowanie oraz strach. Co się działo? Gdzie ona była? Skąd to niebieskie światło dobiega? Co ono mogło oznaczać? 
     W końcu zaczęło tracić blask. Odzyskała wzrok, ale musiała mieć zmrużone oczy, żeby zobaczyć wąską drogę z asfaltu. Z niechęcią zauważyła, że ma nagie stopy. Nie mogła sobie przypomnieć, czy zgubiła buty, ściągnęła, czy po przebudzeniu nawet nie zakładała ich. W jej pamięci była dziura. Mogła sobie tylko przypomnieć, że obudziła ją Thalia, kiedy to weszła do pokoju. Co działo się potem? Czy siostry rozmawiały ze sobą? Pewnie tak. Lubiły ze sobą rozmawiać. Nawet jeśli odbyły pogawędkę, to co działo się następnie? Być może Heather poszła do łazienki. Być może poszła porozmawiać z kimś innym niż Thalia. Na nic więcej nie miała pomysłu. W kółko zadawała sobie to jedno pytanie: co zrobiła, że teraz znajdowała się w tym dziwnym miejscu?
     Włosy opadły jej na twarz. Szybko odgarnęła je, wciąż idąc. Jak długo tak maszerowała? Nie miała wątpliwości, że długo. Nogi bolały ją. Chciała zatrzymać się i odpocząć, ale nie mogła. To tak, jakby nie miała kontroli nad własnymi nogami; niosły ją gdzie chciały, mając gdzieś, że są zmęczone. 
     Niebieskie światło powoli nikło. Stawało się coraz ciemniej, choć droga wciąż była dobrze widoczna. Heather nie miała pojęcia, czy to dobrze, czy źle. I jedno, i drugie mogło sprawić, że dziewczyna pożałuje swojego żywota.  Nie bała się tego, co ją mogło czekać. Właściwie jej uczucia co do nieznajomego były żadne, z wyjątkiem lekkiej nadziei na koniec wędrówki. 
     Ale póki co nie zapowiadało się na koniec drogi. Była wyczerpana, brzuch burczał jej z głodu, a usta pragnęły wody. Z czoła lał jej się pot. Gdyby mogła się zatrzymać, chociażby na dziesięć minut... Ale nie. Nogi nadal ją niosły, nie dając ani chwili wytchnienia. Usilnie próbowały doprowadzić ją gdzieś. Zostało jej tylko jedno pytanie: gdzie?
     W końcu światło, tym razem białe, zaczęło znowu przybierać na intensywności. Heather zamknęła oczy. Nogi nadal ją niosły. W końcu zatrzymały się, a dziewczyna poczuła, jakby unosiła się. Towarzyszyło jej przyjemne uczucie, a przynajmniej do momentu, kiedy nie usłyszała słowa „walcz” wykrzykiwanego przez tłumy. Otworzyła oczy, i natychmiast przebiegł ją dreszcz. Tymi tłumami było kilkoro bogów, obserwujący Zeusa walczącego na miecze z Ajakosem na Olimpie. Nie było ich tak dużo, jak to Heather myślała. Ajakos miał dwie rany na swoim ciele, jego twarz wyrażała ból i zmęczenie, ale dalej walczył dzielnie z bogiem, który bardziej wyglądał na znudzonego, niż zmęczonego. 
     W końcu Zeus postanowił skończyć te widowisko. Dwoma ruchami powalił syna i przystawił mu miecz do gardła.
     — Skończ już, Ajakosie. Nigdy nie będziesz wystarczająco silny, aby mnie pokonać.
     Bóg zabrał miecz. Ajakos usiadł, ledwo żywy. 
     — I tak się zemszczę — warknął.
     Białe światło na nowo oślepiło Heather, a kiedy zniknęło, dziewczyna nie widziała już nigdzie Ajakosa. Zebrani wokół walczących bogowie wykrzykiwali wesoło imię Pana Niebios. Jedynie on przypatrywał im się z poważną twarzą.

     Heather otworzyła oczy. Leżała na podłodze w mało co oświetlonym pomieszczeniu. Rozłożone raz na jakiś czas lampy dawały odrobinkę światła, jednak niewiele. Półbogini nie widziała, jak długie jest pomieszczenie, udało jej się tylko wychwycić ciemny kolor zarówno podłogi, jak i ścian, a także to, iż pomieszczenie było wąskie. Obok niej znajdował się mały stoliczek, na którym leżały strzykawki z igłami. Ile razy Ajakos zrobił jej takie zastrzyki?
     Dziewczyna czuła się wykończona. Nie miała siły poruszyć rękami czy nogami. Poza tym, czuła obojętność. Nie miała wątpliwości, że Ajakos ją zabije. Nie miała też jak się obronić przed nim. Mogła tylko pogodzić się z myślą o śmierci.
     Leżała tak bardzo długo. Próbowała usnąć, ale nie mogła. Była głodna i spragniona picia, ale nie miała innego wyjścia, jak czekać na syna Zeusa.
     W końcu przyszedł. Przyklęknął przy Heather. Nie chciała na niego patrzeć, a więc odwróciła głowę. Ajakos odwrócił ją z powrotem, nie bawiąc się przy tym w delikatność. Trzymał ją, żeby zmusić dziewczynę do patrzenia na niego.
     — Co ci się śniło?
     Przez chwilę panowała cisza. Heather miała wątpliwości co do dzielenia się z nim nimi.  
     — Czego ode mnie chcesz? — wyszeptała.
     — Co ci się śniło? — warknął.
     — Chcesz się zemścić na Zeusie, tak? Nie mogłeś go pokonać w walce, kończyłeś na tym ośmieszony, a więc postanowiłeś dorwać mnie? Najpierw z pomocą Daisy i Demeter. Kiedy Zeus zrozumiał to i ukarał je, zacząłeś działać samo... — Urwała, bo Ajakos wstał i kopnął ją dwa razy w brzuch. Mimowolnie skuliła się i zaczęła głęboko oddychać, czując przeszywający ból. 
     — Powtórzę po raz ostatni: co ci się śniło?
     Stał nad nią, jakby przymierzając się do kolejnego kopnięcia. Heather nie chciała sprawdzać, czy to zrobiłby, i wyjąkała:
     — Ty walczący z Zeusem na miecze.
     Kopnął ją po raz kolejny w brzuch, podszedł do stolika, wziął jedną ze strzykawek i nachylił się do Heather.
     — Śpij, dziecino. Niech przyśnią ci się same najprawdziwsze sny — szepnął, zrobił zastrzyk dziewczynie, a następnie przysłuchiwał się, jak jęczy z bólu. Dopiero kiedy zasnęła, wyszedł.
*  *  *
I jest! Rozdział miał być później, ale jednak zdecydowałam się dodać go wcześniej.
Zapraszam także na mój nowy blog, także fanfic Percy'ego - http://smiertelny-wyscig.blogspot.com

środa, 16 listopada 2016

Blogowa akcja

I jest, blogowa akcja. Z początku chcę podziękować wszystkim, którzy biorą w niej udział, a już w szczególności Sus, która pomogła trochę mi to ogarnąć <3 Wszyscy, którzy bierzecie w tym udział, jesteście wielcy. No to zapraszam do czytania :)
* * *
          Tik tak.
          Wskazówki zegara przesuwały się po tarczy. Dla większości uczniów wolno, o wiele za wolno. Dla nauczycielki za szybko. Czterdzieści pięć minut to zdecydowanie za mało na omówienie jednego tematu tak, aby trzydzieści osób wszystko zrozumiało. 
          Maja zacisnęła zęby. Dziesięć. Dziewięć. Nie nadchodź, dzwonku. Osiem. Siedem. To znowu się stanie. Sześć. Pięć. Czuję na sobie ich wzrok. Cztery. Trzy. Czego chcą ode mnie? Dwa. Jeden. Chcę umrzeć. 
          Dryń, dryń, dryń.
          — Na zadanie macie całą stronę 87! — zawołała pani Olszówka, niska kobieta o blond włosach. Nikt się nie przejął jej słowami. To był piątek, ostatnia lekcja. Nikt nie myślał o zadaniu domowym. Mieli lepsze, bardziej „zabawne”, rzeczy do roboty.
          Maja wstała, szybciej od reszty, ignorując spojrzenia kolegów i koleżanek. Doskonale wiedziała, co to znaczy. Zrobiło jej się nie dobrze. Cudem powstrzymała się od wymiotów i wybiegła z klasy, z nadzieją, że nie dogonią jej. O, jakże się myliła! 
          Nie zdążyła przebiec nawet trzydziestu metrów długiego korytarza, jak Szymon i Piotrek wyprzedzili ją i zatrzymali. Za nimi biegło jeszcze trzech chłopaków i cztery dziewczyny – stali prześladowcy Mai.
          — Czego chcecie ode mnie? — zapytała. Robiła to dzień w dzień. Miała nadzieję, że wyjdzie to groźnie, ale głos jej drżał i był płaczliwy. Rzeczywiście chciało jej się płakać; była bezsilna, oni mieli przewagę liczebną. Dużą przewagę. 
          — Niczego, Pryszczusie — odpowiedział Szymon. 
          — Co jest, wieśniaro? — Maję dobiegł głos Ewy, będącej kilka kroków za nią. – Myślałaś, że możesz nam uciec, bekso? 
          Maja przymknęła oczy. Gdyby tylko miała wystarczająco siły... Pokazałaby im... Właśnie, co? Przemoc nic nie daje, powiedziała jej kiedyś matka. Trzy dni później została zabita na ulicy. Ktoś próbował ukraść jej torebkę, a kiedy zaczęła się bronić, zadał jej rany kłute. Maja została sama z ojcem, który nienawidził jej. Każdy dzień był dla niej udręką, a kiedy poszła do szkoły... Nie miała już miejsca dla siebie, zupełnie nigdzie.
          — Zostawcie mnie w spokoju — poprosiła cicho. Oczywiście, to się nie stało. 
          Wszyscy wybuchnęli śmiechem, przez co Maja poczuła się malusieńka w porównaniu z nimi.
          — Żartujesz sobie, Pryszczusie? — zawołał Szymon. 
          — Podaj mi jeden racjonalny powód, dla którego dręczycie mnie — wycedziła Maja, z nadzieją że dadzą jej jednak spokój.
          — Jesteś inna, Pryszczusie — odpowiedział Piotrek. 
          Grono roześmiało się, a Maja spuściła głowę. 
          I rozpoczął się powtarzający schemat. 
          Raz po razie były rzucane przezwiska. Maja ledwo powstrzymywała się od płaczu. Nie potrafiła im odpowiedzieć, obronić się. Zresztą, czy to by coś dało? Była bezsilna.
          W końcu znudziło im się. Poszli do domu, śmiejąc się. Maja z ociąganiem ruszyła w stronę swojego. Weszła do swojego pokoju, spojrzała na zdjęcie mamy. Po jej policzkach zaczęły płynąć łzy.
          — Dlaczego ty umarłaś, nie ja?! Mam dość ich! Zniszczyli mi życie! 
          I nagle przyszło jej coś do głowy. Było jedno rozwiązanie.
          Poszła do kuchni. Wyciągnęła pierwsze tabletki, jakie miała pod ręką i połknęła całą garść.
          — Niedługo będę z tobą, mamusiu. Nikt więcej mi nie dokuczy — wyszeptała. 
* * *
Smutne? Niestety, prawdziwe. Nie będę się bawiła w szukanie statysk ile osób zabiło się przez hejtowanie. Wystarczy mi te kilka historii, które słyszałam. Nie mówię, że każdy hejt kończy się śmiercią. Często nie wiemy co przeszli inni, a pomimo tego oceniamy ich. Nie znamy ich. Nie wiemy, co są w stanie wytrzymać. Hejtujemy ich, bo na przykład są cichsi od innych. Myślę, że te opowiadania, chociaż krótkie, da komuś do myślenia. 

Jeszcze raz dziękuję wszystkim, którzy biorą w tym udział.

poniedziałek, 31 października 2016

Halloweenowy one shot

     Heather otworzyła powoli niebieskie drzwi, na które padało delikatne światło pobliskiej latarni. W środku było zupełnie ciemno, ale spodziewała się tego. Wyjęła z plecaka latarkę, ale zanim zdążyła ją zapalić, światło pobliskiej latarni zgasło. Pewnie jest jakaś awaria, pomyślała dziewczyna i włączyła swoją latarkę, po czym weszła do środka.
     Nienawidziła cmentarzy. Przypominały jej pobyt w Podziemiu, z tą różnicą, że tu przynajmniej docierało światło. Dla dzieci Hadesa pewnie nocny pobyt na cmentarzu nie byłby problemem. Ale ona nie była jego córką. To miejsce było dla niej okropne, i to nie dlatego, że się bała. 
     Po co się założyłam?!, skarciła się w myślach. Mogła zignorować tego gościa w barze. Siedziałaby teraz w ciepłym pokoju, jedząc pizzę i popijając ją wódką. Z drugiej strony, tygodniowy zapas rumu piechotą nie chodzi. Chwila na cmentarzu w Halloween, w ciemnej grocie, dla darmowego alkoholu? Nie brzmiało źle. 
     Kilka kroków wystarczyło, żeby zrozumieć, że to nie tylko grota. Z początku mogło się tak wydawać, ale po prawej stronie były schody prowadzące w dół. Heather zignorowała trzy trumny stojące na środku pomieszczenia i ruszyła do schodów. Szła powoli i ostrożnie, nie mając pojęcia co ją czeka. 
     Dziewczyna skierowała latarkę w górę. W jej stronę leciały trzy nietoperze. Zapiszczała i wypuściła latarkę z dłoni, jednocześnie schylając się. Nie chciała, aby któryś z nich zaplątał się w jej włosy. Zaczęła szukać ręką latarki, jednocześnie przeklinając samą siebie. Co ją napadło, żeby się zgodzić przyjść na ten cholerny cmentarz?! Czuła, że nietoperze to nie koniec. Spotka ją coś jeszcze, coś nieprzyjemnego. Było to do przewidzenia. Normalny dzień w życiu herosa polegał na walczeniu z potworami, zupełnie inaczej niż zwykłych ludzi. Tak wyglądały jej ostatnie dni. Nie było innej możliwości, musiało się jeszcze coś wydarzyć.
     Lewą ręką natknęła się na coś okrągłego i podłużnego. Latarka. Podniosła przedmiot i mrucząc z niezadowolenia, wymacała włącznik. Sekundę później dzięki niewielkiej ilości światła widziała, gdzie idzie.
     Ledwo zrobiła trzy kroki, rozległo się przerażające stukanie. Heather obejrzała się wokół siebie, ale nie znalazła źródła dźwięku. Skłamałaby, gdyby powiedziała, że to jej nie przerażało. Czuła się także zdezorientowana - pukanie w zamkniętej grocie? Skąd? To nie było coś zwykłego, coś, co spotyka się na co dzień. Utwierdziło to ją w przekonaniu, że tego dnia stanie się coś jeszcze, coś okropnego.
     Próbowała zignorować stukanie, ale było to niesamowicie ciężkie. Drażniło ją, że nie ma pojęcia co (lub kto) wytwarzało ten dźwięk. Szła przed siebie, mając nadzieję, że zagadka zaraz zostanie rozwiązana. Ale nie zapowiadało się na to. Stukanie raz było blisko niej, a raz daleko, jakby ktoś się przemieszczał.
     Myśl, że ktoś tu jeszcze może być, nie poprawiała jej humoru. Chociaż tego dnia chciała trzymać się z daleka od potworów. Jeśli jednak zamiast niej pojawiłby się tutaj człowiek... Nie, tego też nie chciała. Kto normalny przebywa podczas nocy halloweenowej, kiedy to odbywa się tyle imprez, w ciemnej grocie na cmentarzu? No dobra, jestem tutaj, pomyślała. Przez głupi zakład. Zeus wie, z kim jeszcze założył się tamten gość o wejście do tej cholernej groty? Być może nie tylko ze mną?
     Korytarz prowadził cały czas prosto. Na jego końcu były ogromne, spiralne schody, wykonane z kamienia i wyglądające niestabilnie. Heather niepewnie położyła na pierwszym stopniu stopę. Nie miała pojęcia, ile to miało lat, ale wątpiła, że mało. Bała się, że pod wpływem jej ciężaru zapadną się. Nie dość, że byłoby to bolesne, to nie miałaby jak wrócić, zakładając, że nie połamałaby się.
     Nie miała pojęcia, jak długo szła. Stukanie nie cichło. Nagle, znikąd, otoczyła ją chmara kościotrupów. Jedni zbiegali z góry, drudzy przychodzili z dołu. Cicho zaklęła. Wątpiła, że jej moc cokolwiek pomoże w pokonaniu ich. Otoczyli ją, jakby byli jej eskortą, i zaczęli przemieszczać się w dół schodów. Stała zdezorientowana, dopóki jeden z kościotrupów jej nie popchnął. Dopiero wtedy otrzeźwiała lekko. Spojrzała na swoją rękę. Nie było tam bransoletki od ojca. Zbeształa się za to w myślach. Jak mogła jej nie wziąć?! Zawsze ją miała przy sobie, tylko nie dzisiaj! Dlaczego ją zostawiła?!
     Być może mocny podmuch wiatru sprawi, że kościotrupy się rozpadną, pomyślała z nadzieją. Zamierzała spróbować w razie czego. Póki co, szła spokojnie, zastanawiając się o co chodzi. 
     Schody w końcu się skończyły. Zatrzymali się, i wtedy stało się coś okropnie dziwnego.
     Kościotrupy zaczęły tańczyć. Heather opadła szczęka. Co tu się działo? O co chodziło? Dlaczego te trupy najpierw sprowadziły ją tutaj, a potem zaczęły tańczyć? Nic się nie trzymało kupy.
     Z schodów rozległ się męski śmiech. Heather obróciła się. Stał tam mężczyzna, ten sam, z którym się założyła. Czarne włosy miał zaczesane do tyłu, twarz trójkątną i duży nos. Miał na sobie skórzaną kurtkę i jeansy. 
     — Jesteś synem Hadesa — szepnęła dziewczyna, rozumiejąc, że to on kontrolował kościotrupy. Wysłał ją tutaj tylko dla zabawy, no i żeby ją nastraszyć.
     Mężczyzna parsknął śmiechem.
     — A ty? Kto jest twoim rodzicem?
     — Zeus — odpowiedziała niechętnie. — Wisisz mi tygodniowy zapas rumu.
     Heather ruszyła schodami w górę, wymijając przy tym mężczyznę.
     — Co powiesz jeszcze na kolację?
     Dziewczyna zatrzymała się i odwróciła. Nie mogła sobie na to pozwolić.
     — Zapomnij.
* * *
Tak z ogłoszeń parafialnych: nowy rozdział dopiero w grudniu. W listopadzie pojawi się jeszcze bardzo krótki tekst z okazji blogowej akcji.

czwartek, 13 października 2016

Rozdział 3

     Heather zaczynała się budzić. Dochodziły do niej przytłumione dźwięki zza okna, kiedy ktoś przechodził obok domku Zeusa. Pomimo tego robiła wszystko, aby nadal spać. Nie chciało jej się wstawać. Poza tym, zaczynała odczuwać ból głowy związany z kacem.
     Z pewnością przebudzenie dziewczyny trwałoby dłużej, gdyby drzwi nie otworzyły się z hukiem. Heather poderwała się, sycząc przy tym z bólu. Cholerny kac!, pomyślała, po czym spojrzała na osobę, która weszła do domku.
     — Thalia? — zdziwiła się. — Co ty tutaj robisz?
     — Zeus mnie przysłał. Podobno potrzebujesz pomocy — powiedziała Thalia, po czym ruszyła do swojego łóżka, żeby rozpakować swoje rzeczy.
     Heather poczuła narastającą w sobie złość. Nie zamierzała trzymać jej, uznała, że lepsze będzie wyładowanie się.
     — Czego on nie rozumie, jak mówię, że nie potrzebuję pomocy?! — Położyła nogi na podłodze i lekko wsunęła je pod łóżko. Natknęła się na coś twardego. — Nie chcę tutaj być! Dam sobie radę sama! — Wyskoczyła z łóżka i zajrzała pod nie. Walizka. — Czy zawsze musi być tak, jak on powie?! — Zaczęła grzebać w walizce w poszukiwaniu ciuchów na zmianę oraz szczotki.
     Z bezchmurnego nieba wystrzelił piorun, tuż przy oknie Heather. Dziewczyna tylko zmarszczyła brwi, przyzwyczajona do tego. Nawet nie przerwała poszukiwań. Wyciągnęła jedną z kilku bluzek, czarną, obcisłą, z koronkowym dekoltem. Uznała, że się nada.
     — To Pan Niebios. Rządzi bogami i ludźmi — przypomniała Thalia. 
     Heather miała już wyciągnąć spodenki, także czarne, krótkie, gdy jej wzrok przykuły tabletki z przypiętą małą karteczką. Sięgnęła po nie i szybko przeczytała.
Heather, nie próbuj więcej wyłudzać alkoholu od Dionizosa. Masz tabletki na kaca. Bądź miła dla ludzi i dużo trenuj. Zeus.
     — Żartujesz sobie, Zeusie? — warknęła Heather, co spotkało się z kolejnym grzmotem. 
     Dziewczyna z jednej strony była wdzięczna za tabletki, a z drugiej wściekła o zniweczenie jej planów, a także o założenie, że nie będzie miła dla innych. No i ten rozkaz trenowania...
     — Martwi się o ciebie — powiedziała Thalia, ignorując wybuch siostry. Heather odwróciła się do niej.
     — Przez całe życie radziłam sobie bez niego. I nagle martwi się?! 
     — Wiesz przecież, że bogowie mają zakaz widywania się ze swoimi dziećmi.  
     Heather odwróciła się od Thalii, wyjęła spodenki i zaczęła szukać szczotki, przygryzając przy tym wargę. Spodziewała się, co zaraz powie jej siostra, chociaż miała nadzieję, że się myli. Nie mów tego, nie mów, błagała w myślach. Nie miała ochoty na rozmowę o tym z Łowczynią Artemidy. Wystarczyło, że Zeus przejrzał ją dzień wcześniej. Nie chciała, aby to znowu się stało.
     — Dlaczego nie chcesz pomocy?
     — Nie potrzebuję jej — mruknęła.
     Nie drąż tematu, nakazała w myślach siostrze. Wyciągnęła szczotkę i zaczęła rozczesywać skołtunione włosy. 
     — Chodzi o Daisy?
     Heather odwróciła się do siostry, kiedy to przyszła jej do głowy pewna rzecz. 
     — Okej, z kim gadałaś? Z Zeusem czy z Aaronem?
     Tylko oni zdawali sobie sprawę, jak bardzo Heather cierpiała. No, a przynajmniej Aaron w części, przeszło jej przez myśl. Wątpiła, że Thalia wiedziała o tym. Ktoś musiał jej powiedzieć, ku wściekłości siedemnastolatki. 
     — Z obojgiem — przyznała Łowczyni. 
     Heather przymknęła oczy, starając się nie wybuchnąć. Czemu zawsze Zeus wtrącał się w jej sprawy w nieodpowiednim momencie?! I jeszcze Aaron! A ten co miał do jej życia?! Zabrakło mu innych problemów na głowie?!
     Dziewczyna nie czuła nic oprócz złości. Nie chciała wyżywać się na siostrze, a więc próbowała zapanować nad sobą.
     — Daisy to był wyjątek, Heather — kontynuowała Thalia. — Nikt więcej cię nie zdradzi. 
     — Skąd możesz to wiedzieć? — zapytała ozięble siedemnastolatka.
     — Bo Aaron miał już możliwość to zrobić i pomóc Daisy. Percy, Annabeth i Grover...
     — Czekaj, co oni mają z tym wspólnego? — Heather przerwała siostrze.
     — Mamy cię trenować, żebyś potrafiła obronić się przed Ajakosem.
     — Nie chcę pomocy. Dam sobie radę sama. 
     Thalia przez kilka sekund milczała. 
     — Powinnaś porozmawiać z Chejronem.
     — Zrobiłam to wczoraj. 
     — Powinnaś zrobić to jeszcze raz.
     — Po co?
     Heather wróciła do rozczesywania włosów. Jej siostra milczała, ale jakoś nieszczególnie była zainteresowana odpowiedzią. Chciała jak najszybciej opuścić obóz i wrócić do swojego normalnego życia (o ile można je nazwać zwykłym, kiedy na każdym kroku walczy się z potworami). 
     — Cholera! — wykrzyknęła dziewczyna i rzuciła szczotkę do walizki.
     — Co?
     — Nie poinformowałam nikogo, że nie będzie mnie w pracy! Mogę się z nią pożegnać – jęknęła. Dlaczego nie pomyślała o tym od razu? Mogła wczoraj pożyczyć od kogoś telefon i dać znać, a zamiast tego poszła sobie spać... Co za idiotka!, pomyślała.
     — Martwisz się w takim momencie o pracę?!
     — A z czego innego mam wyżyć?! 
     — Możesz zginąć, Heather, zanim dojdziesz do domu — zauważyła Thalia.
     Siedemnastolatka przewróciła oczami. Czemu jej siostra musiała upierać się tak samo, jak Zeus? Nie widzieli jej w akcji, nie mogli wiedzieć, czy sobie poradzi, czy nie!
     — Zaryzykuję. 
     Heather wzięła ciuchy z łóżka i ruszyła do łazienki, ku przerażeniu Thalii. Wyglądało na to, że najmłodsza córka Zeusa nie zamierzała zostać w Obozie. A przecież od tego zależało jej życie... Co miała do stracenia zostając tutaj?
     
     Pół godziny później Heather wzięła walizkę spakowaną przez ojca i ruszyła do sosny. Thalia próbowała ją zatrzymać, ale dziewczyna była uparta. Olewała pytające spojrzenia reszty obozowiczów, i dumnie kroczyła przez Obóz. Zignorowała nawet wołanie Aarona.
     Weszła do lasu. Ledwo przeszła pięćdziesiąt metrów, a wyczuła, że coś jest nie tak. Zatrzymała się i nasłuchiwała, z ręką na bransoletce. Musiała przyznać, że lekko wystraszyła się. Gdzieś w głowie zakotwiczyły się wątpliwości – co jeśli Zeus nie przesadzał, i Ajakos rzeczywiście był groźny? 
     Wariujesz, Heather, pomyślała. Zeus to król dramatu, z pewnością przesadzał. A tobie udzieliło się to paranoiczne podejście całej reszty.
     Miała już ruszyć przed siebie, kiedy poczuła ukłucie w okolicach szyi. Ogarnął ją okropny ból, mięśnie odmówiły posłuszeństwa i zrobiła się śpiąca. Upadła na ziemię, żałując, że nie posłuchała ojca. Pewnie poczułaby też strach, gdyby nie była na to zbyt zmęczona. Musiała całą siłą woli powstrzymywać się od uśnięcia.
     Usłyszała kroki i zobaczyła wysokiego napastnika. Miał białą brodę, jego rysy twarzy przypominały Zeusa, i był ubrany w białą togę. 
     — Ajakos — wyszeptała Heather, wciąż walcząc z sennością. Odczekała kilka sekund, jednak mężczyzna nie odpowiadał. — Czego chcesz ode mnie?
     Ajakos uklęknął przy dziewczynie. Odchylił lekko jej głowę, zmuszając tym samym do spojrzenia w oczy i szepnął:
     — Śpij, dziecino. Niech przyśnią ci się same najprawdziwsze sny.
     Heather chciała krzyczeć. Kilka wspomnień zalały ją tak, jak tsunami zalewa wszystko wokół. Co gorsze, były one sprzeczne z dotychczasowymi. Nie zdążyła zapytać się Ajakosa co jej podał, że wszystko zaczęło jej się mieszać, bo usnęła.
©Zaula ➕Aveline